Inmiddels zit ik alweer ruim drie weken in vergaande beperkingen.
Of de grondslag hiervoor (on)wettig is geweest zijn de patiënt vertrouwenspersoon en ik aan het uitzoeken.
Mijn intuïtie zegt in ieder geval dat de genomen maatregelen niet proportioneel lijken ten opzichte van wat mij verweten wordt.
Overigens vermoed ik ook dat de juiste procedures niet zijn gevolgd: ik heb geen enkele formele beslissing met onderbouwing op papier overhandigd gekregen.
Niet vooraf maar ook niet gedurende.
Dus ben ikzelf maar formeel geworden afgelopen week.
Met juridische hulp vanuit de PVP natuurlijk.
Sidenote: wist je trouwens dat veel patiënten in twijfelachtige situaties en bij twijfelachtige beslissingen ervoor kiezen het te laten gaan en er geen werk van te maken? Zorg is immers mensenwerk. Wanneer je een stellig standpunt inneemt en opkomt voor je rechten als patiënt kun je te boek komen te staan als 'lastig', dit kan indirect gevolgen hebben voor je verblijf of behandeling.
Het zou niet moeten kunnen, maar het gebeurt wel.
Maar in mijn geval?
Joke's on them.
Ik heb niets meer te verliezen hier, en ja, ik ben boos.
Ik word namelijk al weggeplaatst, zit in maximale beperkingen en ommenabij de helft van het team ziet mij toch al als kiespijn.
Afijn, terug naar wat ik éígenlijk wilde zeggen: ik kom er na +5 jaar (hoe dan?!) achter dat mijn maatregel juridisch vrij ingewikkeld in elkaar steekt.
Het is niet alsof je hierover een lesje krijgt met een overzichtelijke PowerPoint presentatie na opleggen maatregel...
Nee, hier moet je gaandeweg tegenaan lopen en achter komen.
Want naast bijvoorbeeld een zorg- of rechterlijke machtiging, een voorwaardelijke gevangenisstraf met als voorwaarde behandeling of het meer bekende TBS dwangverpleging, bestaat er wat ik heb: TBS voorwaarden.
Het is het onbekende zusje van.
Je zou het ook voorwaardelijk TBS kunnen noemen: ik moet mij houden aan bepaalde voorwaarden, anders hangt er ten alle tijden 'echte' dwangverpleging boven mijn hoofd.
Bij alle hierboven genoemde maatregelen kun je in een gesloten instelling belanden, echter of je op papier een keuze hebt, verschilt.
Ik, met mijn TBS met voorwaarden, zou in theorie behandeling of plaatsing kunnen weigeren, alternatief is dan wel puur en alleen dwangverpleging.
Juridisch gezien misschien een keuze, praktisch gezien is het dat natuurlijk totaal niet.
En daar zit voor mij precies het probleem met het woord keuze.
Want ja, ik kan ervoor kiezen om behandeling of plaatsing te weigeren.
Alleen staat er achter die keuze een nogal fors sterretje: dan kan mijn TBS met voorwaarden worden ingeruild voor dwangverpleging.
Dus technisch gezien heb ik een keuze.
Net zoals je technisch gezien kunt kiezen om niet naar je werk te gaan, wanneer je weet dat ontslag het gevolg is.
Je kúnt kiezen. Natuurlijk.
Maar de vraag is hoeveel keuze er overblijft wanneer je de consequenties van tevoren al kent.
En misschien is dat precies wat ik de afgelopen drie weken zo interessant — en tegelijkertijd zo frustrerend — ben gaan vinden.
Ik dacht dat ik moest uitzoeken of mijn beperkingen terecht waren.
Inmiddels ben ik vooral aan het uitzoeken wat keuze eigenlijk betekent binnen een systeem waarin de alternatieven soms behoorlijk ongelijk verdeeld zijn.
Vijf jaar TBS verder.
Je zou toch denken dat ik inmiddels wel wist waar ik aan begonnen was.
Blijkbaar krijg je die PowerPoint pas achteraf.
Reactie plaatsen
Reacties