Heb jij ook weleens van die besef-momentjes?
Ik dacht dat dat iets was wat iedereen wel eens had, maar ik geloof dat ik me daarin vergis.
Ik besef me steeds vaker dat dingen lukken die voorheen nooit lukten, en dan besef ik dat, maak ik dat heel bewust mee.
Ik vind het prachtig. En precies hierom heb ik als een van de weinige decoratie-items in mijn kamer tegenwoordig een stukje slinger hangen aan mijn prikbord, naast de Cheshire Cat (Alice in Wonderland) afbeelding. Daar zit ook een heel verhaal achter, maar dat is meer iets voor weer een andere blog haha.
Die vlaggetjes (een afgeknipt stukje van vijf stuks) hangen daar als reminder dat ik mezelf mag vieren. Niet uitbundig met taart, champagne en vuurwerk, maar stil, koesterend met warmte en een stil moment waarop je alles even bewust in je opneemt.
Gisteren werkte het idee erachter weer fantastisch: iets nieuws lukte wat mij eerder altijd deed bevriezen.
Ik schaakte mijn eerste schaakmat.
Jawel, ik ben nu een aantal weken begonnen met zo'n app te leren schaken.
Leuk, je pakt een hobby op, een nieuwe skill, kun je dan denken.
Maar het is zoveel meer dan dat!
Ik weet nog goed, jaren geleden speelde ik graag triktrak. Ik kreeg voor mijn verjaardag een prachtig handgemaakt backgammon bord van mijn toenmalige vriendje. Zwaar, luxe, glimmend, helemaal van hout, met precisie ingelegd.
Eigenlijk was het een persoonlijk en attent gebaar, hij had opgemerkt dat ik altijd met veel plezier triktrak speelde met enkele vrienden en wilde dit opmerken en leuker voor mij maken.
Maar: het was ook een schaakbord, aan de andere zijde.
En ik was psychotisch aan het worden. Ook precies toen.
Schaken beangstigde mij. Ergens in halve wanen had ik het idee dat ik Beth Harmon was (Queen's Gambit, serie op Netflix) oftewel: ik dacht dat ik erachter aan het komen was dat heel mijn leven ik onbewust intuïtief schaakte, met een oerwoede die ikzelf niet doorhad, tegen mijn omgeving en naasten. Ik was ver gekomen, maar ik was ontdekt.
En dat er een schaakbord tegenover mij op tafel kwam te liggen op een dag, was: ik die door de mand viel. Een uitdaging: laat maar zien dan wat je kunt. En ik bevroor.
Fast forward: heel mijn psychose speelde schaken een rol in mijn wanen. Ik dacht dat er vanalles aan de hand was, waarvan ik moeite had te begrijpen hoe te lezen. Onschuldige handelingen, zoals het verplaatsen van een pak hagelslag (gebeurde in de PI) hadden immens grote betekenissen in mijn beleving.
In mijn wanen voelde het alsof ik nooit meer hagelslag mocht eten, dat dat kinderlijk was en voortaan verboden, er zouden erge consequenties (apocalyps) aan zitten mocht ik het toch hebben gedaan. Ik heb jaren geen hagelslag gegeten als resultaat.
Vijf jaar verder, heb ik de betekenis van mijn angsten uit mijn psychose echt prima een plek weten te geven gelukkig, alhoewel daar echt veel tijd overheen is gegaan hoor.
Terug naar de vlaggetjes: ja, dat ik dus inmiddels schaken heb durven aangaan, en dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn perfectionisme en faalangst, en erin durf uit te proberen, leren, falen, opnieuw proberen, doorzetten en uiteindelijk dus toch ook groei voelt voor mij absoluut als een heuse prestatie!!
Ja, ik speel op beginner niveau, met een coach, maar mijn EERSTE SCHAAKMAT is een feit!!
Dus, ik kijk nog eens keer naar de vlaggetjes, sta even stil, vier mezelf in stilte en zie mijn eigen groei.
Een momentje van besef hoeft niet altijd groots en uitbundig te zijn.
Soms kan het zo simpel zijn als een blik werpen op iets wat symbolische waarde voor je heeft, een warm gevoel van binnen en de stille glimlach die daarmee gepaard gaat.
Reactie plaatsen
Reacties