Tandarts bezoek.
Spannend normaal gesproken, right?
De highlight van mijn maand bijna wel momenteel.
Treurig, als je erbij stilstaat.
Ik ben bezig met een traject bij een angsttandarts om alles te laten repareren en opfrissen onder narcose. Ik heb namelijk een vrij extreme naaldenfobie.
Na het afgelopen jaar te hebben geprobeerd toch reguliere behandeling te ondergaan bij een 'gewone' tandarts, en daarin niet weten te slagen, is het op papier (voor de verzekeringsmaatschappij) eindelijk aantoonbaar genoeg 'erg'
Momenteel verzorg ik mijzelf en mijn gebit gewoon weer prima en zoals het hoort, maar toen ik er minder bij zat, het jaar dat ik psychotisch was en de anderhalve depressieve en suïcidale jaren erna, was dat lastiger. Ruim tweeënhalf jaar lang had ik wel andere dingen aan mijn hoofd: iedere dag was een strijd om te overleven..
En je kunt je natuurlijk voorstellen dat na tweeënhalf jaar belabberde zelfzorg er de nodige blijvende schade ontstaat.
Elke dag word ik daar vervelend genoeg nu nog steeds aan herinnerd, als ik in de spiegel kijk.
Het is een periode die ik graag wil afsluiten en achter me wil laten.
Dat daarom juist nu, na ruim vijf jaar onderweg alweer, deze oplossing komt te bestaan, is voor mij een ware zegen. Behandeling om ook mijn naaldenfobie aan te pakken staat overigens ook nog op de planning wel, hoor. Tot die tijd ben ik echter enorm dankbaar dat het op deze manier kan gebeuren.
EMDR en exposure therapie heb ik al wel gevolgd, maar mocht helaas maar minimaal baten. De enige echte winst ervan is dat ik momenteel niet meer instant flauw val zodra er een spuit in beeld komt. De fobie zelf lijkt eigenlijk alleen maar erger te worden met iedere nieuwe behandeling die ik probeer.
Een goede vriendin van mij was een jaar of twee, drie geleden eens mee naar de tandarts toen ik een gaatje moest laten vullen.
Ze heeft het er nog regelmatig over.
"Ik heb nog noooooooooit iemand zó bang gezien in mijn leven, je leek net een dier in doodsangst!!" Zegt ze dan.
Maar goed: een uitje dus!
Enkele reis tandarts is wel een uur, een ware happening gezien mijn huidige situatie van vergaande beperkingen op de afdeling, in de kliniek (23,5 uur per dag op 'kamer')..
Toch: ik had me mijn dagjes uit wel anders voorgesteld, maar hee, een mens moet wat...!
;-)
Reactie plaatsen
Reacties