Soms vergeet ik weleens dat ik bovenmenselijke aanpassings-skills heb. Wat wil je ook met circa 20 verhuizingen/overplaatsingen nog vóór je dertig jaar oud bent?!
Afijn, zoals ik schreef in mijn laatste blog, zit ik met tal van beperkingen.
De eerste dagen waren natuurlijk wel boos-makend en frustrerend, maar natuurlijk heb ik me aangepast: ik heb zelfs een routine verzonnen.
's Ochtends word ik wakker met een kopje Senseo, erna douche of was ik, kleed ik mij aan en ga ik (begeleid) opzoek naar een échte bak koffie.
Na een week half onderuit gezakt op bed te hebben gehangen kreeg ik pijn in mijn onderrug, dus nu doe ik het anders: vanaf het moment dat mijn batterij van mijn telefoon vol is totdat hij leegraakt zit ik op mijn 'lounge'stoel.
Ik doe een spelletje of kijk serie, app/bel met moeders en vrienden en een keer of twee per middag zoek ik de patio op voor wat frisse buitenlucht en ook om even mijn focus te verleggen van 20/30 cm vanaf mn scherm tot verder weg, de hemel en de wolken.
Soms ruim ik op, soms maak ik schoon of doe ik de was.
De gehele dag laat ik mijn deur wagenwijd openstaan, ik mag eigenlijk geen contact hebben met medepatiënten, maar ik hoop soms een glimp of een 'hallo' op te vangen van mijn favoriete groepsgenoten..
Ik eet na, dus elke dag warm ik mijn bordje eten weer opnieuw op, eten doe ik op kamer, alleen.. Meestal zet ik dan een serie aan voor toch dat beetje gemaakte nep-gezelligheid.
Na etenstijd, wanneer de batterij van mijn telefoon begint leeg te raken, verplaats ik mij wel een hele meter, misschien wel twee.. of anderhalf.. Vervolgens chill ik 'm op bed met een boek, want na weer 8 à 10 uur schermtijd zijn mijn ogen echt wel weer vierkant.
O, ja.. ik ben begonnen nu sinds een paar dagen te proberen toch wel twee keer per week te sporten: tabata, met mijn dansappje..
Ja, óók op diezelfde 6 à 9 vierkante meters.
Ik merkte een week geleden dat ik al buiten adem begin te raken bij alleen al traplopen of zelfs de was doen, da's toch wel kwalijk. Door het vele stilzitten ga je echt wel achteruit, fysiek..
Maar goed: nou rechtvaardigd mijn aanpassingsvermogen natuurlijk niet het verlies van vrijheid, verbinding en perspectief..
Het is een onmenselijke positie en situatie.
Ongeveer: 'we zijn er niet op ingericht mensen te isoleren, op deze locatie, in deze kliniek, maar met wat we hebben en kunnen doen we het tóch'
Toch ben ik momenteel wel blij met datzelfde aanpassingsvermogen, vaak zit het mij in de weg, is het een vloek, omdat ik weinig eigen structuur schijn te bezitten, maar momenteel is het toch echt wel een zegen:
Je zult je maar 24/7 zitten op te vreten in een situatie als de mijne..
Samengevat? Gaststatus? Een lachertje.. maar wel een onwijs bittere..
Reactie plaatsen
Reacties