De stand van zaken: controles, wantrouwen, roddels, onrust, onveiligheid en afgunst.
Eens in de zoveel tijd, in iedere kliniek, komen de zaken wel eens op scherp te staan. Het toeziend oog van de begeleiding verslapt, patiënten zoeken de randjes op van wat mag en er ontstaan groepjes.
Dat is gewoon hoe de dingen gaan; het is een golfbeweging die steeds opnieuw ontstaat. Echter, zoals net in een echte zee, heb je soms bovenop reguliere eb en vloed ook springvloed en soms zelfs storm.
En lijkt dat nou net te zijn wat hier momenteel gebeurt.
Natuurlijk ben ik zelf heus ook niet heilig. Óók ik zocht in het verleden wel eens de randen op. En hoewel ik doorgaans ver weg blijf van groepsdrama, deze keer leek ik er middenin te zijn beland.
Vorige week begon alle ellende met het verwijt dat ik de groep negatief zou beïnvloeden en bij zou dragen aan een gevoel van onveiligheid..
Heel raar, als je het mij vraagt.
Ik herken mezelf daar totáál niet in.
Volgensmij, als ik nog iets te leren (of af te leren) heb, is het juist eerder dat ik te vriendelijk ben en eerder te vaak juist ten koste van alles harmonie probeer te bewaren. Ik mag weleens meer op mijn strepen staan, zou je kunnen zeggen.
Maar goed, de rekensom was als volgt:
Bepaalde mensen vermijden de woonkamer vanwege de sfeer
+
Mevrouw zit vaak in de woonkamer/is zichtbaar
=
Mevrouw is onderdeel van het probleem.
Met deze 'objectieve observatie' begon in ieder geval afgelopen week, erna volgenden natúúrlijk nog meer verwijten, controles, misverstanden en problemen.
Er volgden al consequenties voordat dingen uitgezocht en geverifieerd waren, immers: je bent hier schuldig totdat het tegendeel bewezen is.
23 uur per dag op 'cel', officiële waarschuwing.. de hele rambam.
Later weer teruggedraaid en ingetrokken, want jawel: een boel beschuldigingen bleken toch ongegrond.
Afijn, genoeg gedonder voor een week!
Ik ben natuurlijk bezig ook hierover formele klachten in te dienen, deze keer laat ik het er echt niet bij! En toch: na een week idiote stress, spanningen en beperkingen lijken we weer in rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen.
Ze kunnen wel slecht tegen hun verlies en/of ongelijk, vind ik eigenlijk, want vanwege de vele 'ruis' blijven ze toch tot overplaatsing naar een andere kliniek nu, de teugels strak houden: ik mag bijvoorbeeld alleen nog maar onder begeleiding mij op de groep begeven voortaan.. kinderachtig wel... In feite zit ik dus gewoon nog steeds 22 à 23 uur per dag op kamer.
Maar goed, terug naar het hier en nu, terug naar vandaag..
Al enige tijd, ik denk een jaar of misschien twee, bekijk ik steeds vaker dingen door de pronoia-bril (PRONOIA: de overtuiging dat alles wat op je pad komt ergens goed voor is of je iets te leren geeft; de minder bekende tegenhanger van paranoia)
En ik denk dat ik begin te begrijpen wat het leven en het universum mij deze week wil leren: Wees. Minder. Naïef.
Waar mijn goedgelovigheid, prachtige zachtheid in essentie is, maar realistisch en praktisch gezien ook soms potentieel gevaarlijk, denk ik dat mede door deze les ik toch ook (eindelijk) begin in te zien: niet iedereen heeft het beste met je voor en alleen altijd het goede in andere mensen zien, kan je de kop kosten.
Misschien is dat uiteindelijk wel de ironie van deze hele week.
Ik hoef niet harder, wantrouwiger of minder zacht te worden.
Ik hoef alleen te leren dat zachtheid en naïviteit niet hetzelfde zijn.
Dat ik het goede in mensen mag blijven zien, zonder daarmee mijn ogen te sluiten voor het slechte.
Dat vertrouwen iets anders is dan iedereen zomaar geloven.
Misschien is dat de echte les van deze springvloed: niet dat ik mijn zachte kant moet verliezen, maar dat ik er eindelijk een stevige grens omheen mag bouwen
en selectiever mag worden in aan wie ik die zachtheid toon.
Reactie plaatsen
Reacties