Schrijvend zit ik comfortabel en met benen opgetrokken en in yoga leggings onderuitgezakt op de bank.
Ik schrijf net mijn stuk "zwart-witte Apen kunnen vliegen" en na zeven keer versies aanpassen, verfijnen en stukken schrappen ben ik eigenlijk best in mijn nopjes met mezelf.
Meer dan in mijn nopjes, als ik eerlijk ben. Het was nog niet eens zo heel gek lang geleden dat ik nog zó vast zat in problematiek dat ik mij totaal niet kon of durfde te uiten..
Het zijn geen stappen geweest die ik heb gezet, het waren werkelijk sprongen. Met dat het mij afgelopen weken eindelijk vrij natuurlijk en moeiteloos begint te lukken mijn eigen stem, stijl en passie te ontdekken, realiseer ik mij hoe gigantisch en fundamenteel er verschuivingen binnenin mij hebben plaatsgevonden.
Van verdwaald en verloren in mijn eigen persoonlijkheid en leven naar comfortabel, stevig, uitgesproken en genietend.
En jawel: plots overvalt een golf verdriet mij.
Het besef van verandering van mijn binnenwereld voelt immens groot en nergens lijkt het weerspiegeld te worden in de magnitude die het is in de wereld rondom mij.
Er ontstaat geen spontane flashmob, er gaat geen vuurwerk af of er komt geen plotselinge onverwachte fanfare langs wandelen..
Feitelijk is er niets veranderd: ik zit nog steeds op dezelfde bank, in dezelfde kamer, met dezelfde mensen.. toch voelt plots de kloof tussen mij en de ander, vervelend groot.
Misschien is dat wel het eenzaamste aan veranderen:
dat wanneer je zelf voelt dat je een inwendige revolutie hebt meegemaakt, je een compleet ander mens bent geworden, terwijl de wereld je nog steeds gewoon ziet zitten.
Op dezelfde bank.
In dezelfde kamer.
Met dezelfde mensen.
Reactie plaatsen
Reacties