Vrijdagmiddag, half twee. Het is een regenachtige dag. De ochtend maakt plaats voor de middag. De zomer maakt langzaam plaats voor de herfst. En mijn reeds opgeruimde kamer weer voor een rommeltje.
Steeds zoek ik naar binaire oriëntatiepunten:
Zwart-wit, Aan-uit, Koud-warm, Schoon-vies.
Is mijn kamer opgeruimd of rommelig? Soms is het het één, soms is het het ander. Maar veel vaker iets ertussenin.
Ik zit op de bank. Regen tikt tegen de ruiten. Oortjes in, lofi hiphop beats zachtjes op de achtergrond en ik mijmer...
Ik zie een aapje voor me wat slingert in de jungle. Net zoals gisteren voor het slapen gaan, toen ik een natuurdocumentaire aan het kijken was op Netflix. Als je een statistische taartvorm-visual zou tekenen van waar het aapje zich vooral bevindt, gedurende zijn tocht door de jungle, zou hij meer dan de helft van de tijd in de lucht hangen. Grappig wel. Want apen kunnen toch helemaal niet vliegen..?!
Nee. Het aapje vliegt niet. Het slingert.
En toch bevindt het zich tijdens dat slingeren voortdurend tussen twee heel verschillende plekken: lucht en grond.
Misschien gaat het uiteindelijk helemaal niet over de aap. Misschien gaat het over wat er gebeurt wanneer je lang genoeg probeert te begrijpen in welk hokje je eigenlijk hoort, tot je ontdekt dat je ook gewoon uit het hok kunt klimmen. Dat je niet altijd hoeft te kiezen tussen het ene uiterste en het andere, tussen zwart en wit, tussen blijven en vertrekken.
Want misschien is het vermogen om van perspectief te veranderen geen zwakte, maar juist een vorm van intelligentie. Niet omdat alles vloeibaar moet worden, maar omdat sommige situaties simpelweg vragen om een andere houding dan degene die je gisteren nog overeind hield. En daar begint voor mij iets interessants: beweeglijkheid.
Ik begin te vermoeden dat beweeglijkheid en flexibiliteit misschien juist zit in het kunnen bewegen rondom vaste punten. Betekenis is geen fotomoment maar een video. Geen statische momentopname, maar bewegend beeld.
Dus misschien kunnen "zwart” en “wit” twee referentiepunten zijn zonder dat je beweert dat alleen zwart en wit bestaan... en aanwijzen van twee uitersten is niet hetzelfde als rigide denken.
Het aapje slingert tenslotte ook niet omdat het besloten heeft dat de grond en de lucht niet bestaan.
Reactie plaatsen
Reacties