Van de week, uit pure verveling, heb ik met mijn goede gedrag een begin gemaakt de heggen te snoeien op onze prachtige, overgroeide binnenplaats/patio. Na bijna vijf jaar klinisch te hebben gezeten en nu alweer ruim twee maanden zelfs volledig stil en zonder vrijheden, had ik hiervan na een uurtje snoeien, drie dagen spierpijn, maar dat terzijde..
Vervolgens zit ik dus zonet, tussen het braden van de gehaktballen door voor vanavond, even relaxed aan een picknickbank een kop koffie te drinken op de patio. Mijn gesprekspartner/groepsgenoot pakte nog even thee, ik zat even met alleen mezelf. Alleen zittend, wachtend, kijk ik nog eens aandachtig naar mijn werk van een paar dagen eerder, en verdorie, er valt mij iets op.
Er steekt een takje uit.
Verdikkeme, nu stoort mij dit dus he.
Ik zou het liefst de heggenschaar er nogmaals bij pakken om dat eigenwijze takje van vier uitstekende centimeters nog eventjes te corrigeren: "terug in het gareel jij!"
En toch: ik merk op hoe absurd die neiging is en ik lach erom in mezelf.
Perfectionist? Ik? Wel nee joh!!
Ermee kwam een realisatie: Ik was een verschrikkelijk luie, alles-uitstellende puber. Ik heb mijn ouders volgensmij kapot gefrustreerd. Niet eens per sé vanuit pure onverschilligheid.. Integendeel juist wellicht.
Taken waar ik aan begon kon ik niet meer ont-zien. Een kamer die ik op begon te ruimen, was nooit 'af'. Ik bezat simpelweg teveel perfectionisme en nog niet voldoende mildheid en zelfcompassie. Hierdoor kreeg alles wat ik aanging zóveel gewicht: het was doodvermoeiend! Resultaat? Ik ontwikkelde een strategie: vermijden, vermijden, vermijden. Gewoon: níét aangaan. Dat kun je immers altijd vasthouden aan de illusie dat áls je het had gedaan, het vlekkeloos zou zijn gegaan. Alles kan dan nog en niks hoeft ooit verloren te zijn.
Afijn, ik kijk nogmaals naar de heg. Realiseer me hoeveel gewicht dergelijke kleine details mij vroeger hadden gekost en hoe ik tegenwoordig nieuwe, gezonde lagen bezit ook gelukkig :)
Ik zit toch ook in afwachting op overplaatsing, over een paar weken ben ik weg, dan is het niet eens mijn het meer. Het lukt me eindelijk na 29 jaar om te relativeren: de heg ziet er beter uit nu hij geknipt is, niemand heeft daadwerkelijk oog voor dat ene rottige, eigenwijze takje. En een detail over het hoofd hebben gezien is geen falen. Gelukkig kan ik tegenwoordig wel lachen om de oude gedrag -gedachten die zich toch soms ook nog steeds aandienen.
Laat dat takje lekker eigenwijs en dwars zijn, eigenlijk heeft het geheel ook meer karakter zo.
De groei? Dat ik tegenwoordig dingen aan durf te gaan. Zou er binnen in mij zoveel eindelijk verschoven zijn dat de luie vermijding eindelijk zn stille dood heeft gestorven?
Ik vind mezelf in ieder geval wel leuker zo, nu ik meer meedoe aan mijn eigen leven en kan lachen om mezelf...!
Reactie plaatsen
Reacties