Groeidrang

Ik ben er altijd maar vanuit gegaan dat mensen willen groeien. Over persoonlijke ontwikkeling heb ik het dan nu echt, niet over professionele groei. Ik begin me te realiseren dat ik dat wellicht helemaal niet als universele waarheid moet beschouwen.

Vinden niet ook tal van mensen voorspelbaarheid, comfort en routine juist fijn??

Projecteer ik onterecht mijn eigen nieuws- en leergierigheid niet op de rest van de wereld? En is mijn zogezegde 'onrust' altijd te willen bewegen naar nieuwe grond, niet op zichzelf ook problematisch?

Tijdens een beetje research stuitte ik op de denker William James (1842-1910). Meneer James was grondlegger van de moderne psychologie én geïnteresseerd in onderwerpen zoals: ervaring, bewustzijn, motivatie, aandacht, gewoonte en de manier waarop mensen zichzelf ontwikkelen.

In 1899 beschreef hij nieuwsgierigheid als "de impuls om beter te willen begrijpen wat je nog niet begrijpt". Sprekend even voor puur mezelf: ik denk dat mijn groeidrang dan ook vaak toch pure nieuwsgierigheid is en groei toevallig zelfs onbedoeld resultaat/bijzaak. Ik wil gewoon mijn ik-wil-alles-weten-honger stillen haha

Niet noodzakelijk: ik moet beter worden (want ik ben niet goed genoeg) Maar: ik wil simpelweg weten wat er gebeurt als ik aan dit touwtje trek of op dat knopje druk!

Met dat momenteel mijn behandeling is stopgezet, ik in afwachting zit op overplaatsing en luisterend naar reacties van (ex)behandelaren op dit nieuws. Kwam één geluid vooral steeds terug. Men dacht: 'Zonde, want jij wílt wel..'

'Hè??' dacht ik.. Wie wil er dan niet? Dat begreep ik niet.

Wie wil er nou niet een meer gebalanceerde, ontwikkelde versie van zichzelf worden?? Heel vreemd, als je het mij vraagt.

Nou heb ik misschien makkelijk praten: ik zit forensisch psychiatrisch. Klinisch. Ik heb dus alle ruimte en tijd (en gebrek aan financiële verplichtingen) waardoor ik alle mogelijkheid heb mezelf binnenstebuiten te keren met alle gevolgen van dien en mezelf weer op te bouwen. In de normale maatschappij heeft wellicht soms ook de persoon met de wil om te groeien niet altijd de vanzelfsprekende vrijblijvendheid en bestaanszekerheid om dit te ondernemen. Dat besef ik mij wél óók.

Regelmatig mijmer en peins ik toch wel de laatste tijd over dit. Wat zijn eigenlijk de ingrediënten in het recept van 'groei'? welke hiervan vul ik in, dat iedereen ze bezit, maar is niet werkelijk zo?

Mijn recept voor Groei (1 persoon, bereidingstijd onbekend)

-Motivatie (Er moet een reden zijn te willen bewegen)

-Zelfinzicht 

-Tolerantie voor ongemak (Groei betekent bijna altijd dat eerst tijdelijk iets slechter wordt)

-Nieuwsgierigheid

-Handelingsvermogen

-Feedback kunnen verdragen

-Verwachting van verandering/Hoop (Waarom zou je investeren als je verwacht dat het toch niets uitmaakt?)

-Een omgeving waarin verandering mogelijk is

-Voldoende stabiliteit 

Afijn, dit uitschrijvend en toepassend op mijzelf en mijn sociale kring, realiseer ik mij toch wel dat ik een boel ingrediënten voor lief neem en als vanzelfsprekend beschouw.

Misschien is dat uiteindelijk wel de kern: we lopen niet allemaal door dezelfde wereld. Naast zijn uitspraken over nieuwsgierigheid, schreef meneer James dat interesse aandacht bepaalt. Het stuurt ons filter en onze selectieve waarneming. Het bepaalt wat voor ons naar de voorgrond komt en wat achtergrond blijft. En dat die interesse bij ieder wezen verschilt.

Dus terwijl ik mij al die tijd verbaasde over mensen die blijkbaar niet willen groeien, ontwikkelen of onderzoeken, stond ik misschien vooral naar mijn eigen voorgrond te kijken.

Daar waar voor mij een gigantisch, rood knipperend bord staat met “VERDER ONDERZOEKEN!!!”, ziet een ander misschien gewoon een heel normaal stukje muur.

En eerlijk gezegd: ik snap nog steeds niet helemaal waarom je dat bord zou negeren.

Maar dat is misschien ook precies het punt.